اينم يه شعر کودکانه در قالب «ترانه» :

                                                

بابا برفی جون ! بیـــا !

        متن کتابِ  :          

    « بابا برفی »

                                                                   

           يکی بود يکی نبود          

 زير گنبد کبود

دهی پر ستاره بود

اسم اون « بهاره » بود

زن و مردش ، با وفا

کار و کاسبی ؛ به پا

همه مهربون بودن

خوب وخوش زبون بودن

       . . . . . .

يه هو، بچه ها ! شکست  اون آينه

وای که چشمتون روز بد نبينه !

تُو ده بهاره ، کم کم باد اومد

بوی فصل سرما و بيداد اومد

       . . . . . . .

می اومد « زمستونه »

سر می زد به هر خونه

نفسش ؛ وای وای وای !

ناخناش ؛ آی آی آی !

پرده ای سرد و سياه آورده بود

يواشی ، خورشيد ما رو برده بود

همگی سرد و زمستونی شدن

کم کمَک دشمنای خونی شدن

برف باريد روی دلا

يخ زدن آب و گِلا

همه جاها پرِ برف

همه جا ، گُر گُرِِ برف

   . . . . . . . .

کی مياد که برفا رو پارو کنه ؟

کی مياد زمستونو جارو کنه؟

بيايين دستامونو گِره کنيم

زير پا برف و يخا رو له کنيم

بيايين داد بزنيم

همه فرياد بزنيم

يکی رو صدا کنيم آبی باشه

نگاهاش زلال و آفتابی باشه

که بياد برفامونو پارو کنه

که بياد زمستونو جارو کنه

سبزه ها سَرَک کشون

برسن دوون دوون

کلاشونو وردارن شکوفه ها

پيش پای لشکر علوفه ها

يالّا ! زود پاشه بياد

ـ اونی که بهــار می خواد !

« بابا بــر فی » رو صداش کنيم بياد

و بگيم : دوسِش داريم ، خيلی زياد !

بابا برفی که بياد !

شادی هم باهاش مياد

اون مياد پارو کنون

اون مياد جارو کنون

برفو از شونه ی ما می تکونه

واسَمون ، ترانه ی دل می خونه

دل ما ، با اون بهاری می شه باز

اين زمستونم فراری می شه باز

تُو دهِ «  بهاره » چشما به راهه

روزا ، مثل شب يلدا سياهه

کی مياد « بهاره » رو رها کنه ؟

دهِ ما رو پاک وبا صفا کنه ؟

بيايين داد بزنيم

همه فرياد بزنيم

بخونيم با يک صدا :

« بابا بــــــــرفی جون ! » بیــــــــا !

(  واله ی بجنوردی )

مشهد ۱۳۷۸

 

/ 0 نظر / 7 بازدید