سلام به دوستان فرهيخته و اديبان ارجمند

در پست جديد ، به مناسبت هفته ی بزرگداشت مقام معلم ، يه سپيد جديد می ذارم . با نظرات سازنده و آموزنده تون حتما سرافرازم کنين .

سپاسگزار .

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

به معلم شهید « دکتر علی شریعتی »<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

و همه ی پویندگان راهش

 

الف ،

      ب ،

          آب ، 

                بابا ،

                       آی باکلاه ،

                                    آی بی کلاه .

این شروع تو بود ؛

          و من در رویای کودکانه ام که :

                                    خوش به حال آی با کلاه !

                                                  که روزهای برفی اش گرم است !

                     و آی بی کلاه ، چقدر شبیه من است !

                                         که سرم بی کلاه مانده !

ناگهان صدای تو ...

                         کجایی؟!

-        : همین جا آقا !

-        : با « بابا » و « آب » جمله بساز !

-        : چشم آقا ! [ داغم تازه شد /  با صدایی لرزان ] :

                                                          « آب ، بابا را برد . »

                                          و چشمان من و تو با هم پر آب شد .

دست گرم تو بود

                     که چشیدم زندگی را .

خوب یادم هست که می گفتی :

                              « ماهی در تُنگ ، بزرگ نمی شود . »

                                         تنها برای اثبات « بودن » ؛

                                                      در آب تُنگ چرخ می زند

                    هی چرخ ،

                            چرخ ...

عبّاسی ! حواست کجاست ؟

         او می پرد از جا که : هیچ جا آقا !

و من تلنگر می خورم که :

                باغ همسایه ، هیچ ماهی ای را نهنگ نمی کند .

 

کلاس با تو بود ،

                 چون تو ، همیشه با کلاس بودی .

نقطه ی دیدت روی خط افق ،

                           چه دورنمای شگفتی که برایمان ترسیم نمی کرد !

و منشور نگاه تو ،

                    به زندگی ، چه طیفی که نمی بخشید !

در اوّلین « برپا »

                  آموختم راست قامتی را .

 

سوختی ؛

           تا در ادامه ی تو ،

                      شعله بکشم .

 

آشنا بود گرمای نفَس هایت ،

               برای گردنه های پربرف

                     و دهن درّه ی کوه های اخمو .

 

آشنا بود دَم گرمت ؛

             برای مــــــــا ،

                      در گُرگُر آشوبناک بخاری نفتی ،

                                   و مورمور پاهای یخ زده مان .

 

و آشنا بود دستان سبزت ؛

              برای رضایی و منصوری ها

                              که دوباره بهار ، درِ خانه شان را بکوبد !

                                                 و عطر کفش و لباس نو ،

                       بپیچد در دهلیـــزها

                                    و دوره کند صفحه ی شیرین خاطراتشان را .

                                            ... که حتّی خودشان هم ندانند ...

                           چراغ مهمانخانه را روشن کن ؛

                                             مهمان داریم !

                                                        آخر مهمان ، حبیب ...

                                                                                 حبیبی است  .

 

با تو آموختیم

                    اندیشیـــــــدن را .

             حالا ، اندیشه ها را رصد می کنند

                                     در جستجوگرهای اینترنت .

چقدر خوشبخت بودیم ، ما !

                                   و چقدر . . .

 

/ 12 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
جواد كليدري

مجيد عزيزم! سلام........................روزت مبارك! شعرت را با دقت خواندم. شروع بسيار خوبي داشت. همچنين پيوند زدن آب،بابا و ‌( آب بابا را برد ) عالي بود. در قسمت هاي مختلفي از شعر رگه هاي درخشاني ديده مي شود. با توجه به اين نكته كه تو غزلسرا هستي، موفق بوده اي. به عنوان مثال ( باغ همسايه هيچ ماهي اي را نهنگ نمي كند ) كه زيباترين فراز شعرت به حساب مي آيد.( مهمان حبيب... حبيبي) و از اين دست كارها تلاشي است براي نوآوري كه خوب است، به شرطي كه دست شاعر رو نشود و البته در اين جا نشده است. از قسمتهاي خوب مي گذرم. آنچه مخاطب را در اين شعر اذيت مي كند يكي اطناب است كه با كمي وسواس مي تواني اصلاح كني و توضيحات اضافه اي كه رسالتي جز خرد كردن اعصاب مخاطب ندارند. دقت كن:( به هم مي لرزد چهار ستون جهان / از شكوه پايكوبانم / در رقص حماسي چهار قرصه! ) در اين بند، سطر اول بسيار زيباست اما سطر دوم يك توضيح اضافي است ، حتي كلمه ي حماسي سطر سوم هم. دوم اين كه قسمت هايي از اثر به شدت به شعار نزديك شده است. به عنوان مثال ( كلاس با تو بود......) يا پايان شعر ( افسوس افسوس....)

جواد كليدري

برايت آرزوي بهروزي و پيروزي دارم...............................................................................................................فدايت ......................................................جواد

حميد سهرابی

سلام. خوب بود اما می شد شعريت بيشتری را بهش داد...

سيد مهدي موسوي

با متني تحت عنوان « شش شخصيت در جستجوي يك مؤلف » و خبر چاپ كتاب جديدم به روزم و منتظر نظرات شما... حتما سر بزنيد!

ع-وریا

سلام واقعا زیبا بود خیلی تاثیر گذار بود به کلبه ی فقیرونه ی ما هم یه سری بزن موفق باشی

مونا زنده دل

سلام.به تلافی پست قبل با يک شعر جديد به روزم.و منتظر شما.

ماندانا

سلام .... واقعا عالی بود .....مخصوصا ...آب بابا را برد .....از معدود سپید های زیبائی بود که خونده بودم.... من هم با یک ترانه در وبلاگم منتظرتونم .... فعلا

خزان

سلام عالی بود. شاد و سر بلند باشيد.

مجيد اسطيری

سلام عزيز . ما که لينکمونو نديديم ولی لينکت کردم . کارتم خيلی جالب بود فقط می تونستی بيشتر به ايجاز توجه کنی . فدات .