عدالت

سلامی دوباره به همه ی دوستان عزيز

بعد از وقفه ی نسبتن طولانی در پست جديد‌ ، با يک کار سپيد در خدمتتان هستم

از نظرات ارزنده ی شما همراهان فرهيخته بسيار استفاده خواهم برد .

عدالت<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

  نان را فهمیدم

       وقتی که قسمت شد در دستان پدر

                                      میان من و برادرم .

 

   نان را فهمیدم . . .

  و قسمت من بود ؛

          که بیشتر بفهمم ،

                    که بیشتر زجر بکشم ،

                                      که بیشتر بمیرم .

 

  چقدر آمدند ، تقسیم کنند !

                            کم کردند ؛

                                   ضرب کردند ؛

                                               جمع کردند ،

                                                          و بردند .

 

  چه قلم ها فرسوده شد !

  امّا شکسته ی « عین » تو ،

                   عین عشق نشد ،

                            و دلربا نشدی ،

                                   و نشد که عشوه گری کنند .

                                                    پس به چلیپایت کشاندند .

 

  چه ستم ها ، که بر تو نرفت !

  و نام تو ؛

       چه بازارهایی ، که رونق نداد !

 

  هی سهم خودمان را خوردیم ،

     هی سهم برادرمان را  ،

          و یک لیوان آب هم ، روش .

  سرکشیدیم ،

        به هر آخور

                   که چاق شویم .

 

  قمار کردیم

          و باختیم ،

                برادر را .

  که ببریم

        آش را ، با جاش .

 

  حالا 

    چاق شده ایم و

           توی ماکسیما

  - فرمان ما در دستش -

     « بوق بزن ! برو جلو ! »

          در کوچه ، خیابان های بالا شهر ،

                                           سرگردان ،

                                                  سرگردان . . .

  سر ، گردانـ...ـده ایم

             از برادری که

                       نردبان ترقّی مان شد ،

                                         شانه هایش .

 

 

  حتّی ، به قدر ناخن انگشتمان ،

               از پشتمان ؛ خبر نیست .

  که بالا نشین شده ایم .

 

  و تو

        که درشت ترین تیتر بودی و

                               بزرگ ترین وعده ؛

        داغ ترین خبر بودی و

                            رونق بازار ؛

                                     کجای این قافله ای ؟!

  از سکّه افتادی

  و قی شدی توی جدول ؛

              که دیگر با مزاج مان جور در نمی آیی !

                                             که کام مان تلخ می شود !

 

  کدام روز

         کسی با نان می رسد

                  برای قسمت

                         میان من و برادرم ؟!

  که نان را بفهمیم .

 

  آن روز ،

      « فهمیدن » ؛

             سهم هر دویمان است .

                       بی که زجر بکشیم ،

                                         بی که بمیریم .

 

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

بهمن 1384 - مشهد

 

/ 6 نظر / 5 بازدید
samane

سلام . زيبا بود . پاينده باشيد . به من هم سری بزنيد

آزاده

سلام. ساده تر از يک کار سپيد خوب بود

lida

سلام .... بايد دوباره بخونم

علی حسن زاده

سلام ..............وقتتون بخير سپيدتون بهتر از غزلتونه .......................البته سپيدتون رو می شد جاهايی ازش رو هم کم و اضافه کرد ........................يا حق

جواد كليدري

مجيد جان سلام. شعرت را خواندم. به جز قسمت هايي كه به شعار نزديك شده بود، بقيه زيبا بود. من هم با يادداشتي درباره ي عدالت به روزم و منتظر. در ضمن لينكت رو تو وبلاگم ببين. خداحافظ

seyyed

سلام به روی ماهت عزیزم میبینم که اپ هستی لذت بردم پیشم بیا عزیز من اپ کردم بای