« تشنه! »<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

مانديم در شامي غبارآلود ؛ تشنه

چشمان ما رو سوي دريا بود ، تشنه

جان مي سپرد و مي نوشت اين را كه : مردم !

« مردي ز درد تشنگي ، آسود ؛ تشنه »

از راه وامانديم و با ما مانده بودند ،

سنگ و گياه و باد ، حتّي رود ؛ تشنه

غم ناله هاي « شور » را آواز كردند ،

چنگ و ني و تار و سه تار و عود ؛ تشنه

جنگل ، سراپا چشم ، بي ديدار ابري

بر سر برآورده ست ، آه و دود ؛ تشنه

لب هاي دريا نيز خشك و آتشين است

او نيز آخر مي شود نابود ؛ تشنه !

مردم ! جگرهامان در آتش سوخت ، مُرديم !

گفتند : ميرد ! آن كه گردد زود ، تشنه

همراه چشمه ، رود ، دريا ، ابر ؛ ما نيز

رفتيم در شامي غبارآلود ؛ تشنه .

        ( واله ي بجنوردي )

         1376 - بجنورد

 

 

/ 0 نظر / 8 بازدید